Hoe een slecht voorbeeld inspiratie geeft….

Al vanaf het moment dat de jonge docente een aankondiging deed, zat ik met kromme tenen…Per toeval was ik laatst aanwezig bij een lespresentatie van een kinderdansles voor kinderen tussen de 10 en 12 jaar. Zelf nauwelijks bewust over haar non- verbale communicatie riep de dansdocente, vanaf grote afstand, tegen de kinderen : ga klaar staan! Daarna startte ze de muziek en wist ik hoe laat het was: een enorme beat, die totaal niet in verhouding is met de fysieke “beat” die bij kinderen past.

Okee, ik snap dat je de kids iets “ hips” qua beweging mee wilt geven…. maar gaat dat alleen over botweg “lekkere moves “ kopiëren, van een juf die 15 jaar ouder is? Hoe is het mogelijk dat een “ dansdocent” deze kinderen de essentie van Dans en Beweging onthoudt?

Ondertussen zit ik mijzelf te verwijten dat ik van het oude stempel ben… pff! Ja ik! Zou dat echt zo zijn? Ik geloof er niets van! Ik wéét uit ervaring wat beweging met je kan doen, zowel in creativiteitsontwikkeling,  als op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Maar ook gewoon om je lichaamsbewustzijn te vergroten of te leren wat de kracht is van jouw non- verbale communicatie….

Wat wil je kinderen meegeven met een dans of bewegingsles, in welke stijl dan ook? Wat betekent Leren dansen?  Wat betekent Dans- of Bewegingsplezier ervaren? Wat mij betreft het volgende:

1. Leer kinderen over verschillende bewegingskwaliteiten: wat betekent het om vloeibaar te bewegen? Wat gebeurt er in je lijf, in jou, wanneer je met gewicht beweegt? Wat als je de lichtheid in combinatie met snelheid op zoekt?

2. Laat een kind zijn eigen persoonlijke bewegingsvocabulair ontdekken: Daag een kind uit op onderzoek te gaan, met zijn of haar lijf! Om mogelijkheden van je lijf te ontdekken en te ervaren welk soort beweging je voorkeur heeft;

Hou je van strak en kort ? Of meer van stevig en vloeibaar… of juist van de afwisseling?

3. Leer kinderen over de mogelijkheden van het bewegingsapparaat; “dans- technisch”,  bijvoorbeeld : hoe kun je je bovenbeen stil houden en met je onderbeen rondjes draaien, terwijl je armen tegengesteld een rondraaiende beweging maken. En dan op je andere been blijven staan, zonder om te vallen?

4. Laat ze ervaren hoe je een beweging in de ruimte plaatst, hoe jouw beweging combineert met de beweging van een ander kind; danscompositie, dus

5. Maar bovenal; Laat kinderen ervaren hoe heerlijk het is, met en ín je lijf te bewegen, dat je huid, je spieren en je botten je een gevoel van “ thuiskomen” kunnen geven. Dat je ademhaling een bewegingsritme is en dat je met al die “ ingebouwde materialen” kan spelen,  ervaren, genieten.

6. En tenslotte: zoek er dan een muziekje bij uit die ook “ danspartner” is,  het kind uitdaagt er tegenin te gaan, of er juist helemaal mee samen te vallen…een muziekje dat inspireert, tempowisselingen heeft of je tot in het diepst van je ziel raakt… ( het kán… echt waar!)

Ik werd zo verdrietig van deze korte presentatie en ook gewoon ontzettend boos. Wat een armoe.

Is dit het resultaat van wat we op televisie zien? Op resultaat gerichte dansnummers voor volwassen dansers…. Op maat gemaakt voor deze specifieke televisie- show? Of van alle bezuinigingen op opleidingen? Zodat ook jong opgeleide dansdocenten niet meer weten waar het werkelijk over gaat?

Wat de reden ook is… het stimuleert mij om na te denken over wat ik qua beweging en beweging- of dansplezier in de wereld wil zetten:

Deze “ ouwe taart” weet wat haar te doen staat : vasthouden aan mijn artistieke- en dans en bewegingsbron, ook al ben ik allang niet meer als “pure dansdocent” werkzaam. Alle volwassenen in mijn trainingen “ uit je hoofd, in je lijf” krijgen van mij het kado van bovenstaande waarden mee…. Mijn coach- cliënten wil ik naast het begeleiden van hun persoonlijke traject, laten ervaren dat ze alle wijsheid al in zich dragen.

Zodat dat deze “ volwassen kinderen” ervaren dat het een feest is om werkelijk in het HIER en NU, met je eigen mogelijkheden te bewegen en dat het een ontdekking is om de wijsheid  en de kracht van je lichaam te gebruiken.


hoe herken je “het- muntje-valt-ontdekking”?

Soms zijn er van die momenten in mijn leven, dat werkelijk “ het muntje” valt. Een moment van helderheid, inspiratie en vooral levensvreugde, waarin ik plotseling een ontdekking doe, of een inzicht krijg, dat mij op een andere manier met mijn leven leert omgaan.

Afgelopen week beleefde ik zo’n “ het-muntje-valt-ontdekking”; tijdens een driedaags studieblok van mijn opleiding “coaching tot de kern” bij Weisfelt en Partners. “Allemaal leuk en aardig, Paulien, ” zul je nu misschien denken… “ maar wat moet ik met die informatie…?”

Ik wil je graag beschrijven hoe je zo’n “ het-muntje-valt-ontdekking” herkent. En dat, wanneer je zo’n moment meemaakt, je er voor de volle 100% voor kunt gaan.

Wat maakt dat ik denk, voel en wil dat dit zo’n moment is?

Allereerst omdat het pijn doet. Ja, daar kijk je misschien van op… maar een werkelijke “ het-muntje-valt–ontdekking” doet pijn. En in zo’n een ontdekking zit ook altijd verdriet…

Om de ontdekking namelijk echt tot je diepste weten en ervaren te laten doordringen is het nodig ruimte te scheppen, de boel op te schudden; kortom, weg te gooien wat je niet meer nodig hebt, los te laten, dus.

Maar datgene dat je los laat is ook, jaar in jaar uit,  je dierbaar geweest. Je neemt afscheid van een gedragspatroon, een overtuiging, soms zelfs van een toekomstbeeld… Waar je houvast aan had en wat je ook heel ver gebracht heeft.  En nu, omdat je op het punt staat een ontdekking te doen, wordt je gevraagd al die vertrouwde houvast en zekerheden los te laten….Dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Dat doet gewoon verdomde pijn.

En wij mensen, houden niet van pijn. We willen het liefst een comfortabel leven, huppelend door het groen gras, genietend van eeuwig durende zonneschijn. Helaas…! Wordt maar wakker uit deze droom!!…. Zo zit het leven niet in elkaar! Het bijzondere van het leven is namelijk is dat alle shit er gewoon bij hoort. Net als alle vreugde, trouwens…

Dat is waarom we in mijn familie bij speciale gelegenheden, de joods gewoonte gebruiken van het aansteken van twee kaarsen: één voor vreugde en één voor verdriet. Omdat dat de basis ingrediënten zijn van het leven. Als je niet stil kunt staan bij de diepte van verdriet, kun je niet genieten van hoogte van de vreugde.  Het zijn twee kanten van dezelfde medaille.

Terug nu naar mijn “ het-muntje-valt-ontdekking”: In een split second komen namelijk pijn en vrijheid samen. Dat kun je niet met je hoofd bedenken, dat ervaar je alleen maar als je erin zit…  Er is ook geen ontsnappen mogelijk. Het doet een denken aan een geboorte; bevallingspijn, jezelf als het ware door dat geboortekanaal ( laten ) persen, om daarna met een schreeuw de vrijheid te ervaren.

En die vrijheid, de ruimte die je jezelf dan geeft, geeft je een enorme helderheid, een boost aan inspiratie en is een bron van levensvreugde. Dat is een prachtige ervaring en geeft je tegelijkertijd vleugels. Je voelt van top tot teen dat je leeft en brengt je tot je kern.

En dan…na een tijdje, als het stof van je ontdekking weer een beetje is neergedaald en  je opnieuw je terugkijkt? Dan kun je ook met bewondering kijken naar de weg die je tot de “ het–muntje-valt-ontdekking” hebt afgelegd. Dat het ook jouw weg is, om bij die ontdekking te komen.

En als je dan jaren later, nog verder in de toekomst, terugkijkt op al je “het-muntje-valt-ontdekkingen” en wellicht bezig bent de mémoires te schrijven van een vreugdevol leven, met diepe dalen en grote gelukkige hoogten….. Dan hoop ik, dat je dat doet, naast twee brandende kaarsen, met een glimlach om je mond.