Hoe 13 tot 16 jarigen omgaan met verandering….

Vanochtend was ik uitgenodigd om voor de tieners van de Keizersgrachtkerk een workshop te verzorgen. Doel is, om de tieners in plaats van een “ saaie “  kerkdienst (?) op hun eigen manier van gedachten te laten wisselen over maatschappelijke vraagstukken, zingeving en gemeenschap- zijn.

De vorige keer heb ik met hen, naar aanleiding van eigen ervaringen, improvisatiescenes laten spelen, zodat ze op een creatieve en speelse manier met elkaar in gesprek gaan over de dingen die hen bezig houden. Nu worstelde ik  met mijn aanbod… waar zou ik ze mee in beweging kunnen krijgen, zonder dat het te zwaar of juist te grappig zou worden…

Mijn hart ligt, zoals jullie weten, bij het koppelen van een veranderingsproces aan een creatief proces. Daarom ontwikkelde ik ook, begin dit jaar, “ ik zoek niet, ik vind”, dat ik nu een aantal keren als open training heb aangeboden, en heel veel mooie ontdekkingen geeft aan deelnemers. Zou ik zoiets ook met de tieners kunnen doen? “Nee, dat kan niet… het is vast te abstract,” hield ik mijzelf voor… “ja, natuurlijk kan het wel. Het zijn jong- volwassenen en ze zitten juist in een periode vol veranderingen…Je kunt ze juist met deze insteek een hart onder de riem geven…”Dus Hup, vroeg uit de veren en aan het werk!

Met : “Ik maak het programma zo, dat ik het als luchtige creatieve oefeningen kan aanbieden, en als ik na de introductie merk, dat het te ingewikkeld is, laat ik het daarbij….” hield ik nog een slag om de arm. Jullie raden het al: deze Tieners zijn wel wat gewend… er is een groot onderling vertrouwen en ze hebben een hele mooie eerlijkheid naar elkaar…

Al bij de inventarisatie: “wat betekent verandering voor jou?” raakten we alle thema’s die ik soms bij volwassen deelnemers nog  eruit moet trekken…( onzekerheid, de tijd verduren,  met de stroom mee gaan, je niet verzetten, weten dat je oude ideeën niet meer werken )…..en ik zat te stralen op m’n stoel!

Dus aan de slag: Ervaringsoefeningen over : volledig in het hier en nu zijn, open en nieuwsgierig blijven,  vaste denkpatronen doorbreken en natuurlijk: resultaat loslaten….Ze deden het allemaal zonder probleem en konden ook meteen de link leggen met hun eigen ervaring op dit moment in hun leven….We hadden lol om te ervaren hoe hardnekkig ook de tieners al in een vaste stramien zitten, lachten om de oefeningen waarin je opnieuw ervaart dat linker- en rechterhersenhelft soms lastig zijn te combineren en huilden ook mee met een meisje, wiens vader ernstig ziek is. De vooruitzichten zijn positief liet ze ons weten, maar  het “ niet- weten en de onzekerheid” bepalen een groot deel van haar jonge leven.

Na afloop liet ik ze allemaal vertellen wat ze van deze ochtend mee naar huis namen: Een 15 jarige jongen zei dat hij had ontdekt dat je kunt loslaten en je tegelijkertijd kunt richten op resultaat ….( focus, PH). Een 14 jarig meisje gaf terug:  ik mag vertrouwen op de toekomst, want dat zorgt dat ik in het hier en nu meer rust krijg.  ( in mijn woorden: vinden, in plaats van zoeken…)

Hier kan ik toch, als volwassen vrouw en moeder van een 9 jarige dochter en 11 jarige zoon, weinig meer aan toe voegen…?

Mijn zondagochtend heeft zich helemaal gevuld met zingeving en spiritualiteit, met dank aan de openheid en eerlijkheid van deze bijzondere groep Tieners!