Een middenkader gemangeld…

Voor een training van locatiemanagers van een grote zorginstelling, ben ik laatst ingezet om een dagdeel te verzorgen over de ” onderstroom” in een team. Mijn opdracht was om vanuit mijn specialisme, creatieve non -verbale ervaringsoefeningen, mensen bewust te maken van de ” onderstroom” en hen tools aan te reiken om dit toepasbaar te maken voor de dagelijkse praktijk.

Om hen bewust te maken van de ” onderstroom” heb ik ze allereerst een ervaringsoefening in waarnemen laten doen. Werkelijk, met open en respectvolle ogen naar elkaar kijken en jezelf ook durven laten bekijken. Deze oefening riep al veel reactie op…. Iemand echt bekijken vraagt nogal wat lef en jezelf l├íten bekijken voelt alsof je ” groter voordoet, dan je bent” ….Er zitten nogal wat oordelen en meningen op ” jezelf laten bekijken”, of “zichtbaar worden…”

Daarna heb ik hen uitgenodigd elkaar te ontmoeten in een bewegingsduet. Alleen communiceren via het lijf…
Het is een erg mooie werkvorm, die ook heel snel resultaat geeft. Mensen komen letterlijk in de ” flow” en wanneer je van buiten in beweging komt, ervaar je ook van binnen wat er aan bewegingsverlangen aanwezig is.

En dat bewegingsverlangen werd eigenlijk onmiddellijk zichtbaar in weerstand, tranen en, gelukkig, ook heel veel bewegingsplezier. Omdat deze oefeningen zoveel opriepen en mijn stelling is, dat het lichaam niet liegt, heb ik samen met de co-trainers, de training even stil gezet. Om te luisteren naar de onderstroom, op dat moment en om te zien wat de ervaringen allemaal teweeg brachten…

Door hen non-verbaal uit te nodigen naar elkaar en zichzelf te kijken en hen daarna op een bewegingsflow te zetten, werd heel duidelijk dat zij als middenkader daar niet of nauwelijks op aangesproken worden. Deze groep locatiemanagers zorgt voor iedereen, maar er is geen tijd om voor zichzelf te zorgen en ook vanuit de organisatie is er, (waarschijnlijk door alle fusies en bezuinigingen?) geen werkelijk aandacht geweest voor deze groep mensen. Ze geven en geven maar…. Het is natuurlijk bijna een klassiek probleem… het middenkader dat gemangeld wordt door de waan van de dag…

Mijn remedie: teamleden als groep open en respectvolle aandacht geven, door hen nieuwe, positieve ervaringen op te laten doen ( zie als voorbeeld de mogelijkheden die ik beschrijf) . Hen daarna te leren opnieuw naar hun verlangen en behoeften te laten luisteren. En als ze dat helder hebben, hen leren deze behoeften in een open communicatie ( zonder wrok of lading) uit te spreken naar management of collega locatiemanagers, zodat de behoefte ook echt gehoord, gezien en ervaren wordt en er
( gezamenlijk) een constructieve oplossing gevonden kan worden.

Nadat deze ” onderstroom” was blootgelegd, konden we verder met het doel van de training: de onderstroom zichtbaar maken van het team dat deze locatiemanagers aan sturen….