hoe herken je “het- muntje-valt-ontdekking”?
Soms zijn er van die momenten in mijn leven, dat werkelijk “ het muntje” valt. Een moment van helderheid, inspiratie en vooral levensvreugde, waarin ik plotseling een ontdekking doe, of een inzicht krijg, dat mij op een andere manier met mijn leven leert omgaan.
Afgelopen week beleefde ik zo’n “ het-muntje-valt-ontdekking”; tijdens een driedaags studieblok van mijn opleiding “coaching tot de kern” bij Weisfelt en Partners. “Allemaal leuk en aardig, Paulien, ” zul je nu misschien denken… “ maar wat moet ik met die informatie…?”
Ik wil je graag beschrijven hoe je zo’n “ het-muntje-valt-ontdekking” herkent. En dat, wanneer je zo’n moment meemaakt, je er voor de volle 100% voor kunt gaan.
Wat maakt dat ik denk, voel en wil dat dit zo’n moment is?
Allereerst omdat het pijn doet. Ja, daar kijk je misschien van op… maar een werkelijke “ het-muntje-valt–ontdekking” doet pijn. En in zo’n een ontdekking zit ook altijd verdriet…
Om de ontdekking namelijk echt tot je diepste weten en ervaren te laten doordringen is het nodig ruimte te scheppen, de boel op te schudden; kortom, weg te gooien wat je niet meer nodig hebt, los te laten, dus.
Maar datgene dat je los laat is ook, jaar in jaar uit, je dierbaar geweest. Je neemt afscheid van een gedragspatroon, een overtuiging, soms zelfs van een toekomstbeeld… Waar je houvast aan had en wat je ook heel ver gebracht heeft. En nu, omdat je op het punt staat een ontdekking te doen, wordt je gevraagd al die vertrouwde houvast en zekerheden los te laten….Dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Dat doet gewoon verdomde pijn.
En wij mensen, houden niet van pijn. We willen het liefst een comfortabel leven, huppelend door het groen gras, genietend van eeuwig durende zonneschijn. Helaas…! Wordt maar wakker uit deze droom!!…. Zo zit het leven niet in elkaar! Het bijzondere van het leven is namelijk is dat alle shit er gewoon bij hoort. Net als alle vreugde, trouwens…
Dat is waarom we in mijn familie bij speciale gelegenheden, de joods gewoonte gebruiken van het aansteken van twee kaarsen: één voor vreugde en één voor verdriet. Omdat dat de basis ingrediënten zijn van het leven. Als je niet stil kunt staan bij de diepte van verdriet, kun je niet genieten van hoogte van de vreugde. Het zijn twee kanten van dezelfde medaille.
Terug nu naar mijn “ het-muntje-valt-ontdekking”: In een split second komen namelijk pijn en vrijheid samen. Dat kun je niet met je hoofd bedenken, dat ervaar je alleen maar als je erin zit… Er is ook geen ontsnappen mogelijk. Het doet een denken aan een geboorte; bevallingspijn, jezelf als het ware door dat geboortekanaal ( laten ) persen, om daarna met een schreeuw de vrijheid te ervaren.
En die vrijheid, de ruimte die je jezelf dan geeft, geeft je een enorme helderheid, een boost aan inspiratie en is een bron van levensvreugde. Dat is een prachtige ervaring en geeft je tegelijkertijd vleugels. Je voelt van top tot teen dat je leeft en brengt je tot je kern.
En dan…na een tijdje, als het stof van je ontdekking weer een beetje is neergedaald en je opnieuw je terugkijkt? Dan kun je ook met bewondering kijken naar de weg die je tot de “ het–muntje-valt-ontdekking” hebt afgelegd. Dat het ook jouw weg is, om bij die ontdekking te komen.
En als je dan jaren later, nog verder in de toekomst, terugkijkt op al je “het-muntje-valt-ontdekkingen” en wellicht bezig bent de mémoires te schrijven van een vreugdevol leven, met diepe dalen en grote gelukkige hoogten….. Dan hoop ik, dat je dat doet, naast twee brandende kaarsen, met een glimlach om je mond.