11.09.2012

Een middenkader gemangeld…

Voor een training van locatiemanagers van een grote zorginstelling, ben ik laatst ingezet om een dagdeel te verzorgen over de ” onderstroom” in een team. Mijn opdracht was om vanuit mijn specialisme, creatieve non -verbale ervaringsoefeningen, mensen bewust te maken van de ” onderstroom” en hen tools aan te reiken om dit toepasbaar te maken voor de dagelijkse praktijk.

Om hen bewust te maken van de ” onderstroom” heb ik ze allereerst een ervaringsoefening in waarnemen laten doen. Werkelijk, met open en respectvolle ogen naar elkaar kijken en jezelf ook durven laten bekijken. Deze oefening riep al veel reactie op…. Iemand echt bekijken vraagt nogal wat lef en jezelf láten bekijken voelt alsof je ” groter voordoet, dan je bent” ….Er zitten nogal wat oordelen en meningen op ” jezelf laten bekijken”, of “zichtbaar worden…”

Daarna heb ik hen uitgenodigd elkaar te ontmoeten in een bewegingsduet. Alleen communiceren via het lijf…
Het is een erg mooie werkvorm, die ook heel snel resultaat geeft. Mensen komen letterlijk in de ” flow” en wanneer je van buiten in beweging komt, ervaar je ook van binnen wat er aan bewegingsverlangen aanwezig is.

En dat bewegingsverlangen werd eigenlijk onmiddellijk zichtbaar in weerstand, tranen en, gelukkig, ook heel veel bewegingsplezier. Omdat deze oefeningen zoveel opriepen en mijn stelling is, dat het lichaam niet liegt, heb ik samen met de co-trainers, de training even stil gezet. Om te luisteren naar de onderstroom, op dat moment en om te zien wat de ervaringen allemaal teweeg brachten…

Door hen non-verbaal uit te nodigen naar elkaar en zichzelf te kijken en hen daarna op een bewegingsflow te zetten, werd heel duidelijk dat zij als middenkader daar niet of nauwelijks op aangesproken worden. Deze groep locatiemanagers zorgt voor iedereen, maar er is geen tijd om voor zichzelf te zorgen en ook vanuit de organisatie is er, (waarschijnlijk door alle fusies en bezuinigingen?) geen werkelijk aandacht geweest voor deze groep mensen. Ze geven en geven maar…. Het is natuurlijk bijna een klassiek probleem… het middenkader dat gemangeld wordt door de waan van de dag…

Mijn remedie: teamleden als groep open en respectvolle aandacht geven, door hen nieuwe, positieve ervaringen op te laten doen ( zie als voorbeeld de mogelijkheden die ik beschrijf) . Hen daarna te leren opnieuw naar hun verlangen en behoeften te laten luisteren. En als ze dat helder hebben, hen leren deze behoeften in een open communicatie ( zonder wrok of lading) uit te spreken naar management of collega locatiemanagers, zodat de behoefte ook echt gehoord, gezien en ervaren wordt en er
( gezamenlijk) een constructieve oplossing gevonden kan worden.

Nadat deze ” onderstroom” was blootgelegd, konden we verder met het doel van de training: de onderstroom zichtbaar maken van het team dat deze locatiemanagers aan sturen….



04.07.2012

Een nieuwe workshop komt langs in de nacht….

Midden in de nacht wakker … mezelf nog sussen en  toesprekend:” ga slapen! ” Maar niets van dat alles, er borrelt een idee…! En dat moet toch op zijn minst op een kattebelletje genoteerd, zodat ik bij het ochtendgloren met een “ wakkere blik” mijn hersenspinsel kan beoordelen.

Hoe ontstaat zo’n idee ? Door oude en nieuwe ervaringen te combineren…. door een vraag van een cliënt te laten sudderen….. door mijn niet-aflatende-honger om een combinatie te leggen tussen denk- en bewegingspatronen. Door…Tja. Door de vraag van mijn cliënt los te laten en mijzelf toe te staan daar even op te moeten “broeden…”

Het ontwikkelen van een nieuw idee gaat eigenlijk altijd hand in hand met een praktijkervaring, of in dit geval meerdere inspirerende ervaringen in mijn werk: Afgelopen week was ik te gast bij de dinsdagmorgengroep, een  groep “ouderen”, verbonden aan de Keizersgrachtkerk, maar open voor iedereen , die daar zin in heeft. Zij komen elke veertien dagen samen, om elkaar te ontmoeten en nodigen in de zomer, “gastsprekers” uit om hen te inspireren. Afgelopen dinsdag was het mijn beurt. De vraag van hen was, of ik iets wilde uitleggen over “ uit je hoofd, in je lijf”

Natuurlijk wil ik altijd wel vertellen over “ uit je hoofd, in je lijf” maar ik vind dat je het vooral moet DOEN. Dus ik had ook aangegeven in de voorpubliciteit dat het een “actieve” workshop zou worden, die ook , voor mensen die slecht ter been zijn, op een stoel uitgevoerd kon worden.  17 mensen waren er! Waaronder drie mensen die voor het eerst kwamen…Het was een prachtige ochtend. Allereerst door de gesprekken die los kwamen: ik vertelde dat ik er van overtuigd ben, dat het lichaam de wijsheid al in zich draagt. Dat het voor mij zo klaar als een klontje is, dat op dit moment in mijn lijf een meisje van 2 jaar oud woont, een jonge vrouw van 19, een moeder van 35 en natuurlijk de vrouw van 46 , die ik nu ben…

“Wil je dat nog eens zeggen, Paulien” , vroeg een zeer pientere oudere dame naast mij. Ik herhaalde de opmerking en legde daarna uit:” je lichaam slaat alle ervaringen op, het is eigenlijk een groot archief van geur, kleur , smaak, tast en situaties. Sommige ervaringen liggen jaren in het archief en er hoeft maar de geur van hyacinten langs te komen en een verhaal uit je persoonlijk geschiedenis popt op.”‘mmmm” knikt de dame bedachtzaam, en ik zag dat ze in beweging was gezet….De ochtend ontvouwde zich, ik deed enkele ervaringsoefeningen met de mensen  en na afloop waren ze stuk voor stuk enthousiast en wilden meer weten over lichaamsbewustzijn, bewegingspatronen en het gebruik van dansimprovisatie als middel om nieuwe denkpatronen te ontdekken.

Een dame op leeftijd sprak mij na afloop aan: weet je, Paulien, ik heb nooit geleerd om mijn lichaam te gebruiken als communicatie middel, of als bron van creativiteit. Maar ik voel dat er in mij nog een deel zit dat dat eigenlijk nog graag wil leren… kan dat, denk je? Ik was ontroerd… “ja, natuurlijk kan dat!” zei ik, “Laat mij er maar eens op sudderen…” Misschien is het goed om na de zomer contact te hebben, dan weet ik ook mijn werkschema en wanneer ik bijvoorbeeld weer een serie doe van “ uit je hoofd, in je lijf”…

Een ander werkervaring als bron van inspiratie: De laatste training van “ uit je hoofd, in je lijf” in Utrecht. Via een coach- collega heb ik daar de afgelopen weken ook vijf keer mijn liefde en bewondering voor de wijsheid van het lijf mogen delen en deelnemers met improvisatie oefeningen hun creatieve bewegingsmogelijkheden laten ontdekken.

In de laatste oefeningen, gaf ik iedereen nog wat persoonlijke feedback:” probeer eens de ruimte tussen je schouderbladen te “openen…” ja, precies! Zo worden al je bewegingen veel helderder en uitgesprokener. En jij kunt “ breder” bewegen, neem meer ruimte in, ja, dat is het! Zo ben je meer aanwezig in het hier en nu en zie ik ook je werkelijk kracht verschijnen….”

Na de afsluiting kletsten we nog wat na en ontstond de vraag naar een vervolg:  Praktisch gezien is een blok van 5 lessen heel fijn…. Het is prettig om te blijven werken aan lichaamsbewustzijn zei 1 deelnemer en dan ook weer de link naar het dagelijks leven te leggen… ja,  en voor mij, zei een ander, is het fijn als dat improviseren ook een onderdeel blijft…. Ik doe daarin zoveel ontdekkingen over mijzelf…Ok , zei ik… wat fijn dat jullie dat willen… ik ga er eens op broeden en kom dan bij jullie terug…

En daar zit ik dan, inmiddels  niet meer midden in de nacht… maar met fluitende vogels in het  ochtendgloren, te tikken achter mijn computer… ( dan er maar  meteen een blog aan wijden…)De titel van het programma heb ik nog niet helemaal scherp… (dat is beter om overdag te bedenken…!) Maar het gaat over: Het openen van lichamelijke blokkades. Je voorkeur voor bewegings- en denk patronen ervaren,  de uitnodiging om nieuw bewegingsrepertoire te ontwikkelen en de keuze van en het oefenen van nieuw bewegings( en denk-) gedrag….

En? Krijg je al zin om mee te doen? Sudder er maar eens lekker over, of het iets voor je is… ik ga nu nog even een paar uurtjes mijn bed in… welterusten!

 

 



03.06.2012

Hoe 13 tot 16 jarigen omgaan met verandering….

Vanochtend was ik uitgenodigd om voor de tieners van de Keizersgrachtkerk een workshop te verzorgen. Doel is, om de tieners in plaats van een “ saaie “  kerkdienst (?) op hun eigen manier van gedachten te laten wisselen over maatschappelijke vraagstukken, zingeving en gemeenschap- zijn.

De vorige keer heb ik met hen, naar aanleiding van eigen ervaringen, improvisatiescenes laten spelen, zodat ze op een creatieve en speelse manier met elkaar in gesprek gaan over de dingen die hen bezig houden. Nu worstelde ik  met mijn aanbod… waar zou ik ze mee in beweging kunnen krijgen, zonder dat het te zwaar of juist te grappig zou worden…

Mijn hart ligt, zoals jullie weten, bij het koppelen van een veranderingsproces aan een creatief proces. Daarom ontwikkelde ik ook, begin dit jaar, “ ik zoek niet, ik vind”, dat ik nu een aantal keren als open training heb aangeboden, en heel veel mooie ontdekkingen geeft aan deelnemers. Zou ik zoiets ook met de tieners kunnen doen? “Nee, dat kan niet… het is vast te abstract,” hield ik mijzelf voor… “ja, natuurlijk kan het wel. Het zijn jong- volwassenen en ze zitten juist in een periode vol veranderingen…Je kunt ze juist met deze insteek een hart onder de riem geven…”Dus Hup, vroeg uit de veren en aan het werk!

Met : “Ik maak het programma zo, dat ik het als luchtige creatieve oefeningen kan aanbieden, en als ik na de introductie merk, dat het te ingewikkeld is, laat ik het daarbij….” hield ik nog een slag om de arm. Jullie raden het al: deze Tieners zijn wel wat gewend… er is een groot onderling vertrouwen en ze hebben een hele mooie eerlijkheid naar elkaar…

Al bij de inventarisatie: “wat betekent verandering voor jou?” raakten we alle thema’s die ik soms bij volwassen deelnemers nog  eruit moet trekken…( onzekerheid, de tijd verduren,  met de stroom mee gaan, je niet verzetten, weten dat je oude ideeën niet meer werken )…..en ik zat te stralen op m’n stoel!

Dus aan de slag: Ervaringsoefeningen over : volledig in het hier en nu zijn, open en nieuwsgierig blijven,  vaste denkpatronen doorbreken en natuurlijk: resultaat loslaten….Ze deden het allemaal zonder probleem en konden ook meteen de link leggen met hun eigen ervaring op dit moment in hun leven….We hadden lol om te ervaren hoe hardnekkig ook de tieners al in een vaste stramien zitten, lachten om de oefeningen waarin je opnieuw ervaart dat linker- en rechterhersenhelft soms lastig zijn te combineren en huilden ook mee met een meisje, wiens vader ernstig ziek is. De vooruitzichten zijn positief liet ze ons weten, maar  het “ niet- weten en de onzekerheid” bepalen een groot deel van haar jonge leven.

Na afloop liet ik ze allemaal vertellen wat ze van deze ochtend mee naar huis namen: Een 15 jarige jongen zei dat hij had ontdekt dat je kunt loslaten en je tegelijkertijd kunt richten op resultaat ….( focus, PH). Een 14 jarig meisje gaf terug:  ik mag vertrouwen op de toekomst, want dat zorgt dat ik in het hier en nu meer rust krijg.  ( in mijn woorden: vinden, in plaats van zoeken…)

Hier kan ik toch, als volwassen vrouw en moeder van een 9 jarige dochter en 11 jarige zoon, weinig meer aan toe voegen…?

Mijn zondagochtend heeft zich helemaal gevuld met zingeving en spiritualiteit, met dank aan de openheid en eerlijkheid van deze bijzondere groep Tieners!

 



04.04.2012

Werk en Zin

Als bestuurslid van St. Leven in de brouwerij, verbonden aan Brouwerij de 7 Deugden, nodig ik iedereen uit voor ons walking dinner rondom Zingeving en werk. Hieronder vind je de officiële uitnodiging:

uitnodiging inspiratie bijeenkomst ” Zin + Werk”



27.02.2012

Hoe een slecht voorbeeld inspiratie geeft….

Al vanaf het moment dat de jonge docente een aankondiging deed, zat ik met kromme tenen…Per toeval was ik laatst aanwezig bij een lespresentatie van een kinderdansles voor kinderen tussen de 10 en 12 jaar. Zelf nauwelijks bewust over haar non- verbale communicatie riep de dansdocente, vanaf grote afstand, tegen de kinderen : ga klaar staan! Daarna startte ze de muziek en wist ik hoe laat het was: een enorme beat, die totaal niet in verhouding is met de fysieke “beat” die bij kinderen past.

Okee, ik snap dat je de kids iets “ hips” qua beweging mee wilt geven…. maar gaat dat alleen over botweg “lekkere moves “ kopiëren, van een juf die 15 jaar ouder is? Hoe is het mogelijk dat een “ dansdocent” deze kinderen de essentie van Dans en Beweging onthoudt?

Ondertussen zit ik mijzelf te verwijten dat ik van het oude stempel ben… pff! Ja ik! Zou dat echt zo zijn? Ik geloof er niets van! Ik wéét uit ervaring wat beweging met je kan doen, zowel in creativiteitsontwikkeling,  als op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Maar ook gewoon om je lichaamsbewustzijn te vergroten of te leren wat de kracht is van jouw non- verbale communicatie….

Wat wil je kinderen meegeven met een dans of bewegingsles, in welke stijl dan ook? Wat betekent Leren dansen?  Wat betekent Dans- of Bewegingsplezier ervaren? Wat mij betreft het volgende:

1. Leer kinderen over verschillende bewegingskwaliteiten: wat betekent het om vloeibaar te bewegen? Wat gebeurt er in je lijf, in jou, wanneer je met gewicht beweegt? Wat als je de lichtheid in combinatie met snelheid op zoekt?

2. Laat een kind zijn eigen persoonlijke bewegingsvocabulair ontdekken: Daag een kind uit op onderzoek te gaan, met zijn of haar lijf! Om mogelijkheden van je lijf te ontdekken en te ervaren welk soort beweging je voorkeur heeft;

Hou je van strak en kort ? Of meer van stevig en vloeibaar… of juist van de afwisseling?

3. Leer kinderen over de mogelijkheden van het bewegingsapparaat; “dans- technisch”,  bijvoorbeeld : hoe kun je je bovenbeen stil houden en met je onderbeen rondjes draaien, terwijl je armen tegengesteld een rondraaiende beweging maken. En dan op je andere been blijven staan, zonder om te vallen?

4. Laat ze ervaren hoe je een beweging in de ruimte plaatst, hoe jouw beweging combineert met de beweging van een ander kind; danscompositie, dus

5. Maar bovenal; Laat kinderen ervaren hoe heerlijk het is, met en ín je lijf te bewegen, dat je huid, je spieren en je botten je een gevoel van “ thuiskomen” kunnen geven. Dat je ademhaling een bewegingsritme is en dat je met al die “ ingebouwde materialen” kan spelen,  ervaren, genieten.

6. En tenslotte: zoek er dan een muziekje bij uit die ook “ danspartner” is,  het kind uitdaagt er tegenin te gaan, of er juist helemaal mee samen te vallen…een muziekje dat inspireert, tempowisselingen heeft of je tot in het diepst van je ziel raakt… ( het kán… echt waar!)

Ik werd zo verdrietig van deze korte presentatie en ook gewoon ontzettend boos. Wat een armoe.

Is dit het resultaat van wat we op televisie zien? Op resultaat gerichte dansnummers voor volwassen dansers…. Op maat gemaakt voor deze specifieke televisie- show? Of van alle bezuinigingen op opleidingen? Zodat ook jong opgeleide dansdocenten niet meer weten waar het werkelijk over gaat?

Wat de reden ook is… het stimuleert mij om na te denken over wat ik qua beweging en beweging- of dansplezier in de wereld wil zetten:

Deze “ ouwe taart” weet wat haar te doen staat : vasthouden aan mijn artistieke- en dans en bewegingsbron, ook al ben ik allang niet meer als “pure dansdocent” werkzaam. Alle volwassenen in mijn trainingen “ uit je hoofd, in je lijf” krijgen van mij het kado van bovenstaande waarden mee…. Mijn coach- cliënten wil ik naast het begeleiden van hun persoonlijke traject, laten ervaren dat ze alle wijsheid al in zich dragen.

Zodat dat deze “ volwassen kinderen” ervaren dat het een feest is om werkelijk in het HIER en NU, met je eigen mogelijkheden te bewegen en dat het een ontdekking is om de wijsheid  en de kracht van je lichaam te gebruiken.




22.02.2012

hoe herken je “het- muntje-valt-ontdekking”?

Soms zijn er van die momenten in mijn leven, dat werkelijk “ het muntje” valt. Een moment van helderheid, inspiratie en vooral levensvreugde, waarin ik plotseling een ontdekking doe, of een inzicht krijg, dat mij op een andere manier met mijn leven leert omgaan.

Afgelopen week beleefde ik zo’n “ het-muntje-valt-ontdekking”; tijdens een driedaags studieblok van mijn opleiding “coaching tot de kern” bij Weisfelt en Partners. “Allemaal leuk en aardig, Paulien, ” zul je nu misschien denken… “ maar wat moet ik met die informatie…?”

Ik wil je graag beschrijven hoe je zo’n “ het-muntje-valt-ontdekking” herkent. En dat, wanneer je zo’n moment meemaakt, je er voor de volle 100% voor kunt gaan.

Wat maakt dat ik denk, voel en wil dat dit zo’n moment is?

Allereerst omdat het pijn doet. Ja, daar kijk je misschien van op… maar een werkelijke “ het-muntje-valt–ontdekking” doet pijn. En in zo’n een ontdekking zit ook altijd verdriet…

Om de ontdekking namelijk echt tot je diepste weten en ervaren te laten doordringen is het nodig ruimte te scheppen, de boel op te schudden; kortom, weg te gooien wat je niet meer nodig hebt, los te laten, dus.

Maar datgene dat je los laat is ook, jaar in jaar uit,  je dierbaar geweest. Je neemt afscheid van een gedragspatroon, een overtuiging, soms zelfs van een toekomstbeeld… Waar je houvast aan had en wat je ook heel ver gebracht heeft.  En nu, omdat je op het punt staat een ontdekking te doen, wordt je gevraagd al die vertrouwde houvast en zekerheden los te laten….Dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Dat doet gewoon verdomde pijn.

En wij mensen, houden niet van pijn. We willen het liefst een comfortabel leven, huppelend door het groen gras, genietend van eeuwig durende zonneschijn. Helaas…! Wordt maar wakker uit deze droom!!…. Zo zit het leven niet in elkaar! Het bijzondere van het leven is namelijk is dat alle shit er gewoon bij hoort. Net als alle vreugde, trouwens…

Dat is waarom we in mijn familie bij speciale gelegenheden, de joods gewoonte gebruiken van het aansteken van twee kaarsen: één voor vreugde en één voor verdriet. Omdat dat de basis ingrediënten zijn van het leven. Als je niet stil kunt staan bij de diepte van verdriet, kun je niet genieten van hoogte van de vreugde.  Het zijn twee kanten van dezelfde medaille.

Terug nu naar mijn “ het-muntje-valt-ontdekking”: In een split second komen namelijk pijn en vrijheid samen. Dat kun je niet met je hoofd bedenken, dat ervaar je alleen maar als je erin zit…  Er is ook geen ontsnappen mogelijk. Het doet een denken aan een geboorte; bevallingspijn, jezelf als het ware door dat geboortekanaal ( laten ) persen, om daarna met een schreeuw de vrijheid te ervaren.

En die vrijheid, de ruimte die je jezelf dan geeft, geeft je een enorme helderheid, een boost aan inspiratie en is een bron van levensvreugde. Dat is een prachtige ervaring en geeft je tegelijkertijd vleugels. Je voelt van top tot teen dat je leeft en brengt je tot je kern.

En dan…na een tijdje, als het stof van je ontdekking weer een beetje is neergedaald en  je opnieuw je terugkijkt? Dan kun je ook met bewondering kijken naar de weg die je tot de “ het–muntje-valt-ontdekking” hebt afgelegd. Dat het ook jouw weg is, om bij die ontdekking te komen.

En als je dan jaren later, nog verder in de toekomst, terugkijkt op al je “het-muntje-valt-ontdekkingen” en wellicht bezig bent de mémoires te schrijven van een vreugdevol leven, met diepe dalen en grote gelukkige hoogten….. Dan hoop ik, dat je dat doet, naast twee brandende kaarsen, met een glimlach om je mond.



15.01.2012

Geef jezelf een kadootje; laat je coachen!

Mooi artikel uit Trouw, 14 januari 2012:  Geef jezelf een kadootje!



09.01.2012

Vinden, in plaats van Zoeken

“ Je ne cherche pas, je trouve “ ( Pablo Picasso)

Zoeken en vinden. Het lijken woorden die familie van elkaar zijn. In het dagelijks leven gebruik je ze zo gemakkelijk wanneer je iets kwijt bent: ik kan mijn sleutels niet vinden, dus ga ik zoeken.

In een veranderingsproces of een creatieproces werkt het echter heel anders. Er is een groot verschil tussen zoeken en vinden.

Een veranderingsproces of een creatieproces is voor mij familie van elkaar. Het gaat bij beide processen om een focus in de toekomst, waarvan je de contouren misschien vaag ergens voor je ziet, maar waarvan je absoluut niet weet, hoe het uiteindelijke resultaat eruit zal zien.

Een voorbeeld van een creatieproces: Een regisseur heeft een bestaande tekst en gaat met zijn acteurs aan de slag om te zien, op welke manier de tekst het best tot zijn recht komt. In welke enscenering en op welke manier gespeeld. De regisseur deelt daarom met zijn acteurs het beeld dat hij voor ogen heeft, om samen  mee aan het werk te gaan.

De gezamenlijke focus is het uitgangspunt, waarbij iedereen de ruimte krijgt om met zijn of haar persoonlijke kwaliteiten invulling van een rol te vinden. Het betekent als acteur je in het gebied van “ niet-weten” te begeven, het resultaat los te laten en jezelf toe te staan om uit te proberen en te experimenteren.  Het proces zijn gang te laten gaan, niet meteen te zoeken naar een oplossing. En vooral ook heel veel dingen weer weg te gooien, los te laten…

Zo gaat het ook in een verandering- of leerproces. Je wilt iets veranderen in de situatie waar je jezelf nu in bevindt. Dat kan in werk zijn, of in je persoonlijke leven. De kunst is, om net als een acteur, door te proberen en te experimenteren het beeld dat je voor ogen hebt, te vinden. Jezelf uit te dagen, werkelijk te vertrouwen op wat er zich aandient en niet een korte termijn oplossing te zoeken….

Je weet niet waar je uitkomt en alleen door je focus- dus je hele instelling- op de nog onbekende toekomst te richten, zul je uiteindelijk de juiste weg vinden die je naar de juiste vondst in de toekomst zal brengen.

De vraag is dus: Durf  jij je focus op de nog onbekende toekomst te richten? Via uitproberen en experimenteren te vinden wat jouw manier is om je leven of werk vorm te geven?

Uit mijn praktijk als trainer en coach blijkt dat omgaan met het “ niet-weten” en je te richten op “vinden” in plaats van “zoeken”, voor heel veel mensen een heikel punt is. Het is eng om je vaste patronen los te laten en je in een “ onbekend landschap “ te begeven.

En toch is het een kwestie van gewoon doen.  Vanaf februari 2012 geef ik daarom trainingen en een workshop op basis van open inschrijving. Je kunt er tenslotte wel over blijven praten, maar de enige manier om het te leren is om het gewoon te doen en te oefenen. Leren is proberen!

Ik nodig je van harte uit om op één van de zaterdagmiddagen in februari of maart 2012 een workshop te komen bijwonen. Gewoon uit nieuwsgierigheid, of om op speelse manier dat gebied van “ niet-weten” eens te onderzoeken. Ik garandeer je dat het namelijk ook heel veel plezier oplevert om jezelf eens los te laten in dat landschap van “ niet- weten” !

voor meer informatie: De Zaak in Beweging, open inschrijvingen



28.12.2011

Creativiteit in tijden van snelle verandering voorwaarde om te overleven

Nu pas tijd om de Kersteditie van de krant door te bladeren… ga even zitten voor dit artikel: aanrader !

Uit Trouw, Podium, 24 december 2011, door Mark Mieras: Er gaat niets boven hutten bouwen

 



20.12.2011

Tot hier en niet verder.

Als introductie lees ik het gedicht van Toon Tellegen ” Een streep”. Het thema is “ Ode aan het verschil”. Voor mij zit een groep vers gekozen leden van provinciale staten die een kennismakingsperiode met elkaar gaan afsluiten. Ik ga een bewegingsgedicht met hen maken.

Als we in de workshopruimte komen vraag ik hen om duo’s te vormen en met zijn twee een plek in de ruimte in te nemen. Ik observeer hen en zie ze denken: in een lege ruimte een plek innemen? Geen stoel om op te zitten? Geen bureau om mij achter terug te trekken? Alleen deze collega?

Ik leg hen uit hoe een duet werkt. Hoe je zonder woorden je collega kunt uitnodigen te reageren op de door jouw helder ingezette beweging. Hoe je op elk moment keuzes kunt maken om het “ bewegingsgesprek” tussen elkaar een andere richting kunt geven. Hoe je elkaar op een creatieve manier kunt uitdagen om samen tot een nieuwe vorm te komen.

De “ comfortzone” van elke deelnemer wordt lacherig of met verbazing verlaten: “ Sta ik hier écht met een collega iets te doen dat op dans lijkt…? “

Na een hele dag uitwisseling en inspiratie in verbale vorm is de overgang maken naar een bewegingsduet groot; zeker wanneer je dat niet gewend bent. Ik leg het de deelnemers ook uit: “ We zijn gewend om veel zaken verbaal op te lossen, met het maken van dit bewegingsgedicht wil ik jullie laten ervaren dat je, wanneer je samenwerkt of met een collega in gesprek bent heel veel meer informatie krijgt, dan alleen wat er letterlijk gezegd wordt.”

Dan geef ik ze een korte pauze voor we de definitieve presentatie in elkaar gaan zetten. Een vrouw van halverwege de dertig komt naar mij toe: “Zeg, Paulien, ik vind je heel aardig en je zult wel een vakvrouw zijn, maar ik begrijp niet waar dit in hemelsnaam goed voor is… een beetje vrij in de ruimte bewegen… ik heb wel wat anders te doen…! Ik stop ermee!

“ Dat zou ik heel jammer vinden” zeg ik, “ ik kan namelijk zien dat je heel goed op weg bent… en daarnaast staat er dan een collega zonder partner, die net als jij hard staat te werken, en waarvan ik nog duidelijker zie dat het zijn “cup of tea” niet is…”Ze begint te twijfelen, laat een vermoeide zucht los, kijkt mij wanhopig aan en pakt een drankje…

Vlak voordat we weer aan het werk gaan om de duetten in compositie te zetten, besluit ik dat de “ervaring” die ik de deelnemers wil meegeven iets anders nodig heeft…  dat ze een hart onder de riem kunnen gebruiken. Ik leg ze uit dat een creatief proces, net als elk leerproces langs verschillende fases verloopt. Dat ik ze eerst uit hun comfortzone heb gehaald en dat ze uiteindelijk via de fase van het “ niet-weten” bij een eigen vorm, ontdekking of leermoment kunnen komen. Tenslotte vraag ik hen nog één ding: Stel je oordeel uit tot na de presentatie. Het zou namelijk kunnen dat je dan tijdens dit proces toch een ontdekking hebt gedaan…

En daar gaan ze: 16 leden van Provinciale Staten presenteren hun bewegingsgedicht aan collega-statenleden, gedeputeerden en de griffie.

Ik ben trots, heel trots.

Na afloop komt de vrouw, die ik eerder beschreef, naar mij toe. Ze zegt: Je hebt gelijk, Paulien, ik heb een ontdekking gedaan: mijn oordeel zat mij in de weg. Toen ik dat los kon laten, kon ik echt met mijn collega aan de slag. En weet je… Ik heb vorig jaar tijdens een debat lijnrecht tegen over hem gestaan… we zijn namelijk van twee heel verschillende politieke partijen… En nu heb ik zonder woorden met hem gesproken en heb ik bij hem precies dezelfde worsteling gezien…….Wat een mooie ontdekking!

En wat een kadootje!…ook voor mij, als trainer/ coach… te zien dat mensen echt “ ervarend leren”:  de wijsheid van het lichaam en het lef om daarnaar te durven luisteren….

”Ode aan het verschil” … een werkelijke ontmoeting op de werkvloer!

 

Een Streep

 

Ik trok een streep;
tot hier,
nooit ga ik verder dan hier.

Toen ik verder ging
trok ik een nieuwe streep,
en nog een streep.

De zon scheen
en overal zag ik mensen,
en iedereen trok een streep
iedereen ging verder.

 

Toon Tellegen